Een frisse start in het nieuwe jaar? Yeah right!
Een frisse start in januari… yeah right!
Januari voelt voor mij altijd als een schone lei.
Alsof je opnieuw mag beginnen. Met ruimte. Met overzicht. Met rust. Zucht... klinkt heerlijk toch!?
En tegelijkertijd loopt het leven gewoon dóór.
Alles tegelijk
We zijn bezig met het opnieuw opstarten van het gezin na de vakantie. Midden in een dubbele verbouwing, omdat we in het nieuwe huis hebben gekozen voor een nieuwe keuken. Waarna bleek dat er ook nog een fikse lekkage in de badkamer zat. Dus ja, alles tegelijk. Onze klusjesman (Jeffrey heeft een installatiebedrijf) had eigenlijk vakantie, is door gaan bikkelen en uiteraard ziek toen hij weer voor zijn klanten aan de gang zou gaan. O ja en we hebben een hond geadopteerd, Otto, een schapendoes van 8,5
Daarnaast ben ik nieuwe gordijnen aan het maken.
Zes ramen. Zes vouwgordijnen.
En nee, dat doe je niet “even” in een middagje.
Tenminste… ik niet.
De druk liep alweer aardig op.
Even hardop zeggen
Tot ik dacht: ik ga dit eens delen in mijn focusgroep van de vrijdagochtend.
Met z’n viertjes. Niet te veel geklets, gewoon: gericht aan de gang.
Ik hoorde mezelf hardop opsommen wat ik “zo” allemaal ging doen:
dat ene vouwgordijn afmaken
met de hond lopen (we hebben een 8,5-jarige Schapendoes geadopteerd)
nog even wat eten
om 11.00 bij een cliënt zijn
een nieuwe lap stof afmeten en in de wasmachine
met de auto langs om de banden uit te laten lijnen
kennismaken met Otto bij onze trimster (waar we al 14,5 jaar komen)
en nog iets uitzoeken voor de Hersenstichting, want ik ben collectecoördinator en vind het belangrijk dat ons team straks goed kan starten
En toen hoorde ik de andere dames zeggen:
nog één mailtje sturen naar een klant
nieuwsbrief versturen
Wow.
Vet inspirerend.
Dat ga ik ook nog doen vandaag, dacht ik.
Het moment waarop je lijf iets anders zegt
Na mijn cliënt overwoog ik nog even naar Heerhugowaard te rijden voor kleurstalen bij de Praxis voor de kozijnen. Tot mijn dochter belde: “Mam, zou je me misschien "even" naar het station kunnen brengen?”
Onderweg terug naar huis dacht ik nog: ach, Heerhugowaard kan er ook nog wel bij.
Maar als ik om 14.00 alweer bij de bandenmeneer moet zijn, is dat eigenlijk best veel.
Ik nam de hond mee. Ging naar huis. En ineens was het 15.00.
Niet alsnog naar Heerhugowaard. Want ondertussen dacht ik:
waar ben ik nou he-le-maal mee bezig?
En ja, ondertussen doen mijn hormonen ook waar ze zelf zin in hebben. Moe, bij vlagen emotioneel of chagerijnig of nog chaotischer. Is dat expres, omdat ik een workshop voor vrouwen met ADHD ga geven? Dat ik zó graag ervaringsdeskundige wil zijn dat mijn hele cyclus maar meedoet?
Of ben ik zwanger… Whahaha. Nee. Dat kan dus niet. Maar goed. Dat dus.
In een notendop: mijn vrijdag tot 15.00.
Dit is hoe ik het niet meer wil
Dit is hoe ik het niet meer wil.
Ik laat mijn brein, hoe leuk en handig het soms ook lijkt, niet mijn dag bepalen.
Want dan beland ik zo weer in de waan van de dag en ren ik weer van hot naar her.
Hoe het ook kan
Diezelfde dag koos ik anders:
vouwgordijn afgemaakt (nog twee te gaan, morgen verder)
naar cliënt geweest
langs de Hubo voor kleurstalen voor de kozijnen
dochter naar het station gebracht
met de hond naar de trimmer
(Dana’s trimsalo, daar komen we al 14,5 jaar sinds we Coco hadden).
Even kennismaken met Otto.daarna naar de bandenmeneer
(ik wil steeds “bandenboer” zeggen, maar dat klinkt zo oneerbiedig, aardige man)en tot slot nog sneeuw geschoven op het pleintje voor de deur (spekglad nog steeds)
Niet alles. Wel genoeg. Meer dan genoeg. En vooral: ik had de touwtjes weer in handen.
Herken je dit?
Dat je hoofd alles tegelijk ziet.
Dat je goede intenties hebt, maar je dag alsnog volloopt.
Dat hormonen, prikkels en verwachtingen elkaar versterken.
Voor vrouwen die willen snappen wat er gebeurt en hoe je daar met meer rust en regie mee om kunt gaan. En nee, helaas lossen we niet alles in één avondje op. Maar wie weet heb je wat aan de tips & trics om je minder overweldigd, moe of wanhopig te voelen
